امیرمحمد کیانی

برای ساخت ایران بزرگ

پاسخ‌های دم‌دست برای مسئله‌های پیچیده وقتی با یک چالش اجتماعی روبه‌رو می‌شویم، معمولاً خیلی زود توضیحی برایش پیدا می‌کنیم: چیز‌هایی شبیه: مردم اعتماد ندارند. جوان‌ها بی‌انگیزه‌اند. فرهنگ مشارکت ضعیف است. مدیران ناکارآمدند. خانواده‌ها همکاری نمی‌کنند. داوطلبان مسئولیت‌پذیر نیستند. این پاسخ‌ها لزوماً غلط نیستند. مسئله این است که معمولاً پیش از بررسی، درست فرض می‌شوند. به عنوان مثال تعدادی از افراد برای یک برنامه داوطلبانه ثبت‌نام می‌کنند، اما روز اجرا حاضر نمی‌شوند. اولین توضیح می‌تواند این باشد که «مردم برای کار اجتماعی وقت نمی‌گذارند». این جمله ساده، قابل‌فهم و حتی تا حدی قانع‌کننده است؛ اما هنوز معلوم نیست دقیقاً چه چیزی را توضیح می‌دهد. اگر بخواهیم به موضوع دقیق ‌تر نگاه کنیم می‌توانیم بپرسیم: آیا افراد واقعاً انگیزه نداشته‌اند؟ آیا زمان و مکان برنامه مناسب نبوده؟ آیا هماهنگی دیر انجام شده؟ آیا نقش داوطلب روشن نبوده؟ آیا ثبت‌نام ساده‌تر از آن بوده که تعهد واقعی ایجاد کند؟ آیا فرد احساس کرده حضور یا غیبتش تفاوتی ایجاد نمی‌کند؟ یا ترکیبی از چند عامل باعث فاصله میان اعلام آمادگی و حضور شده است؟ و.. پاسخ‌های دم‌دست معمولا مسئله را می‌بندند اما تحلیل روشمند، آن را باز می‌کند. بازکردن مسئله یعنی ابتدا میان چیزی که دیده‌ایم و توضیحی که درباره آن می‌دهیم فاصله بگذاریم. «ده نفر ثبت‌نام کردند و چهار نفر آمدند» یک مشاهده است. «شش نفر دیگر مسئولیت‌پذیر نبودند» یک تفسیر است. ممکن است این تفسیر درست باشد، اما برای درست‌دانستن آن به شواهد نیاز داریم. قدم بعدی این است که مسئله را از چند سطح ببینیم. مثلا در سطح فردی می‌توان از انگیزه، زمان، توانایی و مسئولیت‌های دیگر افراد پرسید. در سطح رابطه‌ای باید کیفیت ارتباط، احساس تعلق و نحوه پیگیری را دید. در سطح سازمانی، طراحی فرایند، اطلاع‌رسانی، تقسیم نقش و زمان‌بندی اهمیت دارد. در سطح ساختاری هم عواملی مثل رفت‌وآمد، ساعت کار، هزینه، مسئولیت مراقبت و نابرابری دسترسی می‌توانند مؤثر باشند. هیچ‌کدام از این سطوح به‌تنهایی پاسخ نهایی نیستند. این‌ها فقط کمک می‌کنند دامنه علت‌های ممکن را ببینیم و اولین توضیح را با خود واقعیت اشتباه نگیریم... بعد باید چند فرضیه رقیب بسازیم. شاید مشکل از انگیزه باشد؛ شاید از ابهام نقش؛ شاید از دسترسی؛ شاید هم ترکیبی از این‌ها. سپس باید ببینیم برای بررسی هر توضیح به چه اطلاعاتی نیاز داریم: گفت‌وگو با افراد حاضر و غایب، بررسی پیام‌های هماهنگی، مقایسه زمان ثبت‌نام و اجرای برنامه یا مرور تجربه‌های مشابه. تحلیل روشمند همیشه به معنای یک پژوهش پرهزینه و چندماهه نیست. گاهی چند گفت‌وگوی درست، دیدن فرایند از ابتدا تا انتها و مقایسه دو تجربه می‌تواند نشان دهد توضیح اولیه ما تا چه اندازه ناقص یا درست بوده است. اهمیت این کار فقط در فهم بهتر مسئله نیست، نوع راه‌حل هم به نوع تحلیل ما وابسته است. اگر مسئله را «بی‌انگیزگی مردم» تعریف کنیم، احتمالاً یک پویش انگیزشی طراحی می‌کنیم. اگر مشکل ابهام نقش باشد، باید وظیفه و انتظار را روشن کنیم. اگر مانع، زمان یا مسیر باشد، باید امکان مشارکت را بازطراحی کنیم. اگر افراد احساس تعلق ندارند، پیام تبلیغاتی بیشتر احتمالاً مسئله را حل نمی‌کند. تحلیل و تعریف اشتباه مسئله، حتی با اجرای خوب، ما را به راه‌حل اشتباه می‌رساند و راه حل اشتباه کار نمی‌کند! شاید به همین دلیل بخشی از کار اجتماعی نه با ایده‌پردازی برای راه‌حل، بلکه با مقاومت در برابر پاسخ‌های فوری آغاز می‌شود! ما با دقیق‌کردن مسئله، ساختن چند توضیح ممکن و پرسیدن اینکه برای قبول یا رد هرکدام چه شاهدی داریم احتمالا به تصویر بهتری دست خواهیم یافت....

امن اله طایران

عضو سازمان نظام روانشناس و مشاوره کشور دارای شماره پروانه اشتغال حرفه ای ۳۵۰۳۸ در تهران بزرگ در خدمت مردم شریف ایران هستم رهسپاربم با ولایت تا شهادت شماره تماس تلفنی و پیام رسان های مجازی ۰۹۱۲۳۴۹۵۹۶۷

سلام در کلینگ خود آماده ویزیت رایگان هستم روانشناس و مشاوره خانواده روانشناسی جنگ

سیدجوادطاهراجارود

مسئول گروه جهادی سلامت محور طبیب مهربان مسئول هیات پزشکی ورزشهای رزمی منطقه آزاد انزلی مدرس جهاد دانشگاهی رشت خادم مردم

در استان محل فعالیت ما دوتا بیماری از همه بیماریها پررنگتر هست اولی پرفشاری و دومی دیابت . دخترای خوبم خانم های فرجاد و انوشا رو در عکس میبینید .هردوتا امدادگر تخصصی جمعیت هلال احمر هستند و از اول شروع کرونا تا جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان هر وقت که اعلام کردم پاکار گروه جهادی طبیب مهربان بودند . خیلی وقتها همین سنجش های فشارخون که این دخترای خوبم انجام میدن منجر میشه به کشف چند بیمار که خودشون هم از مبتلا بودن به بیماری پرفشاری خبر نداشتن . یه راهنمایی خوب به پزشک متخصص گروه و آزمایش و طی کردن روند درمان باعث کمتر شدن الام یک شهروند بی بضاعت میشه .... متشکرم دخترای خوبم .....

سیدجوادطاهراجارود

مسئول گروه جهادی سلامت محور طبیب مهربان مسئول هیات پزشکی ورزشهای رزمی منطقه آزاد انزلی مدرس جهاد دانشگاهی رشت خادم مردم

دخترای گلم و خواهر خوبم در واحد داروخانه گروه جهادی سلامت محور طبیب مهربان . اولین داروخانه خیریه در شهر رشت که بصورت سیار چندبار در شهر و استان میچرخه و تا حدی دست نیازمندها رو میگیره ،حالا چرا تا حدی ؟؟ چون داروهاش رو از داروهای اضافه مردم توی خونه ها جمع میکنیم و هیچ ارگان و سازمان و اداره ای بودجه دریافت نمیکنیم و نکردیم تابحال . تمام داروها رو بچه های پاکار گروه از منازل مردم تهیه میکنند و بعد از اینکه پاکارهای همیشگی داروخانه اونها رو از لحاظ تاریخ مصرف و شرایط نگهداری غربال میکنند با نسخه پزشک های محترم پاکارگروه به مردم هدیه میکنیم . خداقوت به همه پاکارهای داروخانه ما سرکارخانم بوساری ،سرکارخانم بهاری و سرکارخانم فلاح

سیدجوادطاهراجارود

مسئول گروه جهادی سلامت محور طبیب مهربان مسئول هیات پزشکی ورزشهای رزمی منطقه آزاد انزلی مدرس جهاد دانشگاهی رشت خادم مردم

یه عکس یادگاری از یک اردوی کوچک جهادی در صحن و سرای امامزاده هاشم ع در رشت . ۱۵۰ نفر در ۳ساعت تلاش پزشکی و پرستاری خدماتی از قبیل : مشاوره پزشکی مشاوره زنان و مامایی مشاوره روانشناسی مشاوره طب سنتی سنجش فشارخون سنجش ضربان قلب و نبض و اکسیمتری سنجش قندخون BS اسکن کوانتوم رزونانس از پاکارهای جهادی گروه جهادی سلامت محور طبیب مهربان دریافت کردند .

فائزه سبزی

دانشجوی مشاوره

🧠 کار داوطلبانه؛ تجربه‌ی معنا در زندگی ویکتور فرانکل، بنیان‌گذار معنا‌درمانی، معتقد بود یافتن معنا یکی از بنیادی‌ترین نیازهای انسان است. کمک به دیگران و مشارکت در فعالیت‌های ارزشمند، می‌تواند یکی از راه‌های تجربه‌ی این معنا باشد. پژوهش‌ها نیز نشان می‌دهند که کار داوطلبانه با بهزیستی روان‌شناختی، رضایت از زندگی و ارتباط اجتماعی بهتر همراه است؛ هرچند این اثر برای همه یکسان نیست. گاهی با ایجاد تغییری کوچک در زندگی دیگران، معنای بزرگ‌تری به زندگی خودمان می‌بخشیم💚 📚 منابع: Frankl (1946)، Man’s Search for Meaning؛ Nichol et al. (2024)، VOLUNTAS.

فائزه سبزی

دانشجوی مشاوره

💚 روایت یک روز از جنس مهربانی گزارشی از فعالیت داوطلبانه جشن عید غدیر برای کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست مؤسسه مهر آمن؛ روزی که با همراهی داوطلبان، فرصتی برای شادی، همدلی و ساختن خاطراتی شیرین برای کودکان فراهم شد.🥹🪄 گاهی ارزشمندترین کاری که می‌توانیم انجام بدیم، ساختن لحظه‌هاییه که لبخند رو به زندگی دیگران هدیه میدن🌱

امیرمحمد کیانی

برای ساخت ایران بزرگ

*پاسخ‌های دم‌دست برای مسئله‌های پیچیده* وقتی با یک چالش اجتماعی روبه‌رو می‌شویم، معمولاً خیلی زود توضیحی برایش پیدا می‌کنیم: چیز‌هایی شبیه: مردم اعتماد ندارند. جوان‌ها بی‌انگیزه‌اند. فرهنگ مشارکت ضعیف است. مدیران ناکارآمدند. خانواده‌ها همکاری نمی‌کنند. داوطلبان مسئولیت‌پذیر نیستند. این پاسخ‌ها لزوماً غلط نیستند. مسئله این است که معمولاً پیش از بررسی، درست فرض می‌شوند. به عنوان مثال تعدادی از افراد برای یک برنامه داوطلبانه ثبت‌نام می‌کنند، اما روز اجرا حاضر نمی‌شوند. اولین توضیح می‌تواند این باشد که «مردم برای کار اجتماعی وقت نمی‌گذارند». این جمله ساده، قابل‌فهم و حتی تا حدی قانع‌کننده است؛ اما هنوز معلوم نیست دقیقاً چه چیزی را توضیح می‌دهد. اگر بخواهیم به موضوع دقیق ‌تر نگاه کنیم می‌توانیم بپرسیم: آیا افراد واقعاً انگیزه نداشته‌اند؟ آیا زمان و مکان برنامه مناسب نبوده؟ آیا هماهنگی دیر انجام شده؟ آیا نقش داوطلب روشن نبوده؟ آیا ثبت‌نام ساده‌تر از آن بوده که تعهد واقعی ایجاد کند؟ آیا فرد احساس کرده حضور یا غیبتش تفاوتی ایجاد نمی‌کند؟ یا ترکیبی از چند عامل باعث فاصله میان اعلام آمادگی و حضور شده است؟ و.. پاسخ‌های دم‌دست معمولا مسئله را می‌بندند اما تحلیل روشمند، آن را باز می‌کند. بازکردن مسئله یعنی ابتدا میان چیزی که دیده‌ایم و توضیحی که درباره آن می‌دهیم فاصله بگذاریم. «ده نفر ثبت‌نام کردند و چهار نفر آمدند» یک مشاهده است. «شش نفر دیگر مسئولیت‌پذیر نبودند» یک تفسیر است. ممکن است این تفسیر درست باشد، اما برای درست‌دانستن آن به شواهد نیاز داریم. قدم بعدی این است که مسئله را از چند سطح ببینیم. مثلا در سطح فردی می‌توان از انگیزه، زمان، توانایی و مسئولیت‌های دیگر افراد پرسید. در سطح رابطه‌ای باید کیفیت ارتباط، احساس تعلق و نحوه پیگیری را دید. در سطح سازمانی، طراحی فرایند، اطلاع‌رسانی، تقسیم نقش و زمان‌بندی اهمیت دارد. در سطح ساختاری هم عواملی مثل رفت‌وآمد، ساعت کار، هزینه، مسئولیت مراقبت و نابرابری دسترسی می‌توانند مؤثر باشند. هیچ‌کدام از این سطوح به‌تنهایی پاسخ نهایی نیستند. این‌ها فقط کمک می‌کنند دامنه علت‌های ممکن را ببینیم و اولین توضیح را با خود واقعیت اشتباه نگیریم... بعد باید چند فرضیه رقیب بسازیم. شاید مشکل از انگیزه باشد؛ شاید از ابهام نقش؛ شاید از دسترسی؛ شاید هم ترکیبی از این‌ها. سپس باید ببینیم برای بررسی هر توضیح به چه اطلاعاتی نیاز داریم: گفت‌وگو با افراد حاضر و غایب، بررسی پیام‌های هماهنگی، مقایسه زمان ثبت‌نام و اجرای برنامه یا مرور تجربه‌های مشابه. تحلیل روشمند همیشه به معنای یک پژوهش پرهزینه و چندماهه نیست. گاهی چند گفت‌وگوی درست، دیدن فرایند از ابتدا تا انتها و مقایسه دو تجربه می‌تواند نشان دهد توضیح اولیه ما تا چه اندازه ناقص یا درست بوده است. اهمیت این کار فقط در فهم بهتر مسئله نیست، نوع راه‌حل هم به نوع تحلیل ما وابسته است. اگر مسئله را «بی‌انگیزگی مردم» تعریف کنیم، احتمالاً یک پویش انگیزشی طراحی می‌کنیم. اگر مشکل ابهام نقش باشد، باید وظیفه و انتظار را روشن کنیم. اگر مانع، زمان یا مسیر باشد، باید امکان مشارکت را بازطراحی کنیم. اگر افراد احساس تعلق ندارند، پیام تبلیغاتی بیشتر احتمالاً مسئله را حل نمی‌کند. تحلیل و تعریف اشتباه مسئله، حتی با اجرای خوب، ما را به راه‌حل اشتباه می‌رساند و راه حل اشتباه کار نمی‌کند! شاید به همین دلیل بخشی از کار اجتماعی نه با ایده‌پردازی برای راه‌حل، بلکه با مقاومت در برابر پاسخ‌های فوری آغاز می‌شود! ما با دقیق‌کردن مسئله، ساختن چند توضیح ممکن و پرسیدن اینکه برای قبول یا رد هرکدام چه شاهدی داریم احتمالا به تصویر بهتری دست خواهیم یافت....

امیرمحمد کیانی

برای ساخت ایران بزرگ

برای سالمندان یا با سالمندان؟ | روایتی از پاکارونی سوم روی میزها ظرف‌های سالاد ماکارونی بود، کنارشان کاغذ و ماژیک؛ و دور میزها آدم‌هایی از نسل‌ها و تجربه‌های مختلف. سومین پاکارونی با موضوع «همراهی با سالمندان» برگزار شد. قرار نبود چند نفر بنشینند، یک متخصص حرف بزند، بقیه گوش کنند و در پایان هم چند عکس یادگاری بگیریم و برویم. رویداد از همان ابتدا با گفت‌وگو شروع شد: آدم‌ها دونفره با هم آشنا شدند، اما به‌جای اینکه هرکس خودش را معرفی کند، باید پای حرف نفر مقابل می‌نشست و بعد او را به جمع معرفی می‌کرد. همین تغییر کوچک، فضای متفاوتی ساخت. مجبور بودیم برای چند دقیقه واقعاً به دیگری گوش بدهیم. بعد از آن، تجربه‌ها، مهارت‌ها و ظرفیت‌های آدم‌های حاضر روی بورد ثبت شد. روی بورد فقط اسم و عنوان شغلی نبود؛ از تجربه کار با سالمندان و آموزش گرفته تا هنر، بازی، ارتباطات، فناوری و ایده‌هایی برای ایجاد ارتباط میان نسل‌ها. بعد جمع به پنج گروه تقسیم شد و هر گروه تلاش کرد برای فعالیت در حوزه سالمندی ایده‌هایی را روی کاغذ بیاورد. معمولاً وقتی درباره سالمندان حرف می‌زنیم، خیلی زود به فهرستی از کمبودها می‌رسیم: تنهایی، بیماری، فراموشی، ناتوانی در استفاده از فناوری، نامناسب‌بودن شهر و نیاز به مراقبت. همه این مسائل واقعی‌اند، اما اگر فقط از همین زاویه نگاه کنیم، سالمند به‌تدریج تبدیل می‌شود به «موضوع خدمت‌رسانی»؛ کسی که دیگران باید برایش کاری انجام دهند. به‌نظرم یکی از مهم‌ترین اتفاق‌های پاکارونی سوم این بود که این نگاه، دست‌کم برای چند ساعت، کمی جابه‌جا شد. در گفت‌وگوها فقط این سؤال مطرح نبود که «ما برای سالمندان چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟»؛ سؤال مهم‌تر این بود که سالمندان خودشان چه تجربه، مهارت، ظرفیت و نقشی می‌توانند در این فعالیت‌ها داشته باشند؟ از دل گفت‌وگوها ایده‌های مختلفی بیرون آمد: انتقال تجربه و مهارت سالمندان به نسل‌های جوان‌تر، شکل‌دادن به ارتباط‌های بین‌نسلی، همراهی در استفاده از فناوری، بازی و فعالیت‌های اجتماعی، ایجاد فضاهای جمعی، مناسب‌سازی محیط و ایده‌هایی در حوزه سلامت و همراهی. اما احتمالاً ارزش اصلی رویداد، تعداد ایده‌ها نبود. ایده را می‌شود در چند دقیقه تولید کرد و بعد هم روی یک کاغذ جا گذاشت. چیزی که سخت‌تر ساخته می‌شود، شبکه‌ای از آدم‌هاست که یکدیگر را شناخته‌اند، از ظرفیت‌های هم خبر دارند و ممکن است حاضر باشند یکی از آن ایده‌ها را یک قدم جلوتر ببرند. در این میان، باید از تسهیلگری عمو سعید نوری‌نشاط هم بگویم و تشکر کنم. تسهیلگری او فقط اداره‌کردن زمان یا نوبت‌دادن برای صحبت نبود. عمو سعید تلاش کرد به‌جای اینکه خودش مرکز رویداد باشد، آدم‌های حاضر و تجربه‌هایشان را به مرکز بیاورد؛ از دل حرف‌های پراکنده ارتباط بسازد، ظرفیت‌ها را روی بورد قابل‌دیدن کند و اجازه بدهد ایده‌ها متعلق به خود جمع باشند. شاید یکی از نشانه‌های تسهیلگری خوب همین باشد: در پایان، شرکت‌کنندگان احساس نکنند در کلاس کسی حاضر بوده‌اند؛ احساس کنند خودشان بخشی از شکل‌گیری نتیجه بوده‌اند. البته یک گفت‌وگوی چندساعته قرار نیست مسئله سالمندی را حل کند. حتی بهترین ایده‌ها هم تا وقتی به عمل نرسند، تفاوت چندانی با نوشته‌های روی کاغذ ندارند. قدم بعدی این است که ظرفیت‌ها و مهارت‌های افراد جمع‌بندی شود، ایده‌ها خوشه‌بندی و اولویت‌گذاری شوند و چند ایده عملی‌تر، به‌صورت محدود و آزمایشی به فرصت‌های واقعی داوطلبانه تبدیل شوند. اگر تیم‌هایی که در رویداد شکل گرفتند مایل باشند، می‌توانند ایده‌هایشان را یک مرحله جلوتر ببرند. آن‌وقت شاید مسیر پاکارونی سوم این‌طور کامل شود: گفت‌وگو ← ایده ← مشارکت ← تجربه واقعی و شاید مهم‌ترین یادآوری رویداد هم همین باشد: قرار نیست فقط برای سالمندان کاری کنیم؛ باید یاد بگیریم همراه سالمندان کاری را شکل بدهیم.

پلتفرم داوطلبی پاکار

اگه قرار باشه فقط با یک ساعت از وقتت، یه تغییر مثبت توی دنیا ایجاد کنی، دوست داری اون یک ساعت رو صرف چه کاری کنی؟ 🌱💚 گاهی برای بهتر کردن دنیا، لازم نیست کار بزرگی انجام بدیم؛ کافیه از همون چیزی که بلدیم، کمی از وقتمون و توانایی‌هامون شروع کنیم. تو با یک ساعت وقت، چه تغییری می‌سازی؟ برامون بنویس 👇🏻 #پاکار #کار_داوطلبانه #مسئولیت_اجتماعی