بسم الله رحمان رحیم.اینجانب احمد محمدی تمام زندگیم تا العان که۳۵ سالمه وقف خانوادم کردم که جامعه و قوانین به عنوان سرباز فراره از اپتدایی ترین حقم که ادامه تحصیلم بود منع شدم......که به همین دلیل و متور محرک خانواده بودن هیچوقت نتوانستم دنبال آرزو هام قدم بردارم......ولی اولین و آخرین آرزوم که وجود ایرانی باشکوه هستش را تا جون دارم ازش دفاع میکنم و براش تلاش میکنم و می‌جنگم....عاشق ایران و مردمم هستم،با وجود همه گلگی ها همیشه رهبر شهیدم دوست داشتم🥺الانم که بینمون نیست یاد اون جمله که فرمود:خوش به حالتون شما منو می‌بینید ،من شمارو نمی‌بینم ولی دوستون دارم‌...هر لحظه این جمله یادم میفته گلوم از بغض درد میگیره فکر میکنم من کم کاری کردم که صدامو به رهبرم نرسوندم چون اگه میدونستم زندگیم را چطور فدای خانواده کردم، بعد از پدرم که از دنیا رفت رهبرم پدری میکرد برام و از زمین دستمو می‌گرفت 😭(سرباز فدایی ایرانم و رهبرم سید مجتبی خامنه ای.احمد محمدی)